Ruim 5 jaar na ons vertrek naar Italië hebben we de zaken op een rijtje gezet. Dat hadden we natuurlijk al eerder gedaan, meerdere malen zelfs, maar dit keer was de uitkomst erg helder: zo gaat het niet langer.
In de zomer van 2006 konden we een lang gekoesterde droom verwezenlijken. We verhuisden naar Italië vol met plannen en ideeën. Het zat al gelijk niet mee omdat de verkoop van onze woning niet erg wilde vlotten. De koper die al het koopcontract had ondertekend en al in de woning woonde bleek uiteindelijk zijn financiering niet rond te krijgen. Zelfs na een rechtszaak in ons voordeel konden we fluiten naar een flink stuk winst en compensatie van de advocaat kosten. Vijfentwintig duizend euro in rook opgegaan. Uiteindelijk lukte het om de woning op afstand te verkopen en daarmee losten we de hypotheek af en kregen een schamel stukje winst.
Niet uit het veld geslagen door de eerste tegenslag trokken we in ons huurhuis midden in de heuvels van Midden-Italië en droomden vrolijk verder van het kopen van een oud pand om stukje bij beetje te kunnen opknappen. We bekeken vele woningen of beter gezegd ruïnes, en maakten allerlei plannen. De toch hoge prijzen zorgden ervoor dat we de knoop niet doorhakten en toen bleek dat je als kleine zelfstandige moeilijk aan een hypothecaire lening te komen voor het door ons gewenste bedrag.
En er speelde nog iets. Werk. Nog voor we naar Italië verhuisden werkte ik samen met Luca uit Toscane en samen waren we de enige twee gecertificeerde trainers die voor Hewlett-Packard Italië trainingen verzorgden voor printers en document beheer. Dat zag er veel belovend uit. De werkelijkheid was echter dat HP steeds minder vaak trainingen op de agenda zette en in een paar jaar tijd zagen we het aantal teruglopen naar bijna niets. Niet genoeg werk om twee mensen bezig te houden.
Zowel Luca als ik moesten ander werk vinden en uiteindelijk kon ik een deeltijdbaan krijgen bij een ingenieursbureau waar Luca als IT manager werkte. Dat ging goed tot april 2010. Door bezuinigingen werd ik uit het personeelsbestand geschrapt en kon op zoek naar iets anders. Dat vond ik pas in januari 2011 bij een klein bedrijf in Fano, aan de Adriatische kust. Dat leverde een klein maar fijn maandelijks inkomen op, maar ook hier door de economische recessie kon mijn vergoeding niet langer gegarandeerd worden en werd zo teruggeschroefd naar een betaling per project, alleen geld als er een project word afgerond. Geen project, geen geld. En als er werk en geld is dan moet je lang wachten op je geld.
Intussen was onze woonsituatie ook niet ideaal zo tussen de landerijen op 700 meter hoogte. De zomers waren OK, maar in de winter konden we het huis met geen mogelijkheid warm krijgen. De CV en een houtkachel konden samen het niet voor elkaar krijgen dat we er een beetje acceptabel bij zaten. Ondanks veel hout, veel roet en een hoge gasrekening zaten we dus in de kou. Zoekend naar een ander huis kwamen we in een klein appartement terecht. We woonden op elkaar maar we zaten er in ieder geval warmpjes bij. Het duurde niet lang dat we, al zoekend naar een iets grotere woning, het aanbod kregen om in een leegstaand huis te gaan wonen. Een bijzonder lage huur van 350 euro per maand voor 260 vierkante meter oppervlak was overtuigend genoeg om op het voorstel in te gaan.
Terwijl het met het werk nog steeds niet echt meezat ondervonden we dat ook dit huis erg koud kon zijn in de winter. Sowieso ontdekten we dat de winters hier goed koud kunnen zijn en dat terwijl de slecht geïsoleerde huizen het tegengestelde deden vermoeden. De eerste winter hebben we het huis warm gestookt, nou ja, net aan wat warmer, max. 16 graden in huis. Dat hebben we geweten, enorme rekeningen waren het gevolg omdat de ketel hard moest werken om het koude en slecht geïsoleerde huis van warmte te voorzien. De tweede winter hebben we dat anders aangepakt. Met de aanschaf van een potkachel en een voorraad hout konden we op z’n minst de grote woonkamer goed verwarmen en de kosten drastisch reduceren. Het spreekt voor zich dat het in de rest van het huis soms heerlijk koud is en het is geen uitzondering dat we onze adem zien als we tanden poetsen.
Noodgedwongen hebben we alles eens op een rijtje gezet en we konden slechts tot één conclusie komen, we zijn weer aan een drastische verandering toe, ons leven hier in de bergen is niet vol te houden. Jammer voor het prachtige landschap, de schone lucht (niet ‘s winters, dan hangt er vaak een dikke deken rook van alle houtkachels boven het dorp) en het heerlijke bronwater dat we zelf tappen. Je moet naast deze zaken ook gewoon kunnen leven en daar begon de schoen steeds meer te wringen.
Na een sollicitatie op een functie bij Piaggio in Lugano, Zwitserland, die niet doorging vanwege een vacature stop op kandidaten uit Italië, ben ik op zoek naar banen in de omgeving van Milaan en sinds kort ook gewoon weer in Nederland. Het idee is om daar ook projectmatige opdrachten te zoeken om verder vanuit Nederland verder te zoeken naar een geschikte baan. De tijd zal ons leren wat het gaat worden.
Het eind van een droom? Ja, een illusie armer en vele ervaringen rijker, is zeker geen verspilde tijd en een verrijking die ons de gelegenheid heeft gegeven onszelf en de mensen om ons heen beter te leren kennen. Waar zou die uitspraak toch vandaan komen: “Dromen zijn bedrog”?
In onze tuin staan aardig wat bomen. Net voordat we in het huis trokken zijn er een viertal grote dennen omgekapt die zo dicht op het huis stonden dat ze schade veroorzaakten. Van verhalen en van oude luchtfoto’s weten we dat de tuin vroeger een bos leek en als je nu door de tuin heen loopt zie je overal stompjes van omgekapte bomen.
