De wereld van PSAJ

We hadden al bedacht dat we moesten opschieten. Om tijdens het weekeinde niet zonder voorraden te zitten moesten we toch eerst boodschappen doen voor we naar Riccione konden rijden. Al op de snelweg, tussen Pesaro en Riccione, was het erg druk op de weg met regelmatig filevorming. In Riccione aangekomen zou je er zo moeten zijn, het park ligt zo’n beetje naast de oprit van de snelweg. Toch hadden we zo’n 20 minuten nodig om bij de parkeerplaats aan te komen. Gelukkig dat we een plekje toegewezen kregen niet al te ver van de ingang van het park (het park bestaat uit het themapark “Oltremare” en het waterpark “Acquafan” en een iMax theater).

Na het kopen van de kaartjes (volwassenen €25,--, kinderen t/m 11 jaar €18,--) wat 10 minuten in beslag nam konden we rond kwart voor elf het park in waar we na een hele wandeling langs grasvelden vol merendeels onbezette handdoeken en terrassen met vele bezette ligbedden eindelijk een strookje gras vonden waar we onze handdoeken konden uitleggen. De kinderen zijn gelijk met Sylvia het zwembad ingedoken. We zaten aan de rand van het golfslagbad dat elk uur om tien over half grote golven produceert die zo’n tien minuten aanhouden.

Terwijl ik naar de mensen in het zwembad keek die meesprongen met de beweging van de golven rook ik steeds een weeë lucht om mij heen maar ik kon niet vaststellen waar het vandaan kwam. Even later wordt mijn aandacht getrokken door een vlekje op mijn handdoek. Vreemd, de handdoek kwam zo uit de was. Ik til de handdoek op om te kijken waar de vlek vandaan komt en ik kijk zo in iets wat bij het neerleggen van de handdoek verborgen was gebleven tussen de grassprieten… een geplette drol! GATVER! Aangezien er geen honden zijn toegestaan op het park zou de poep wel een van menselijke afkomst kunnen zijn…

Na deze eerste duik was het tijd om een echte attractie te gaan doen. Om er in te komen besloten Amber en ik om bij “Extreme River” in de rij te gaan staan. Na een ruim half uur was het eindelijk zo ver. We zaten in een dubbele band en bungelden even boven een duizelingwekkende afgrond… maar voordat je het wist werd je met een duw de afgrond in gestuurd waar je na een korte val in het niets met een ruk aan de andere ‘oever’ weer omhoog geslingerd werd. En zo slingerde je heen en weer om uiteindelijk via de mond van de trechter in het eindbad uit te komen. Ondanks de bijzondere ervaring is het toch de moeite waard om het (nog eens over) te doen.

Terug op ons plekje wissel ik de wacht met Sylvia die met de kinderen naar de volgende attractie gaat. Ik ga weer op mijn handdoek zitten en wordt onmiddellijk weer bedwelmd door de geuren van de geplette drol onder mijn handdoek. Met de blaadjes van de Acquafan folder probeer ik nog wat te redden maar dat levert niet veel op. Om bij de wastafels van het toiletgebouw geen smeerbende te maken laat ik het voor wat het is (voorlopig).

Rond lunchtijd eten we de hapjes die we van huis hadden meegenomen, je mag op het park je eigen eten meenemen en nuttigen, er zijn zelfs picknick tafels waar je aan kunt gaan zitten eten. Op het park vind je naast de gewoonlijke Fast Food restaurants ook verschillende karretjes met snacks en zoetwaar. Bijzonder zijn de Luikse wafels die je met een flinke dot chocolade saus kunt eten.  Ik laat Sylvia achter in de bakkende zon om dit keer naar de wildwaterbaan (Fiume Rapido) te gaan. De rij is niet te lang en het is een leuke attractie. Eenmaal terug besluiten we een plek in de schaduw te zoeken, en die vinden we achter de attractie die Amber en ik als eerste namen. Op de muggen na een mooi en rustig plekje. De kinderen gaan weer op pad met Sylvia en ik besluit de stinkende handdoek weg te leggen en de kleinere handdoek die ik gelukkig in de tas had gestoken te gebruiken om op te liggen.

De dag gaat verder met verschillende afdalingen vanaf de hoge glijbanen en voor mij is de finale van de dag de “Kamikaze”. Met een baantijd van 6,84 seconde ben ik zeer tevreden, dat is een goede en snelle tijd. Zo snel van de glijbaan afgaan heeft echter ook wat neven effecten, althans voor mij. De volgende keer zal ik mijn billen toch wat meer dicht moeten knijpen. De waterstroom waar je overheen glijdt is zo sterk dat niet alleen je zwembroek onherroepelijk tussen je billen gaat zitten maar … ik bespaar jullie de details. Ik moest in ieder geval even naar de WC om te voorkomen dat ik een serieus natte wind zou laten.

De enige attractie die Amber en ik (de durfalletjes van de familie) niet hebben kunnen doen is de “Speedriul” waar je met een hoge snelheid in een trechter terecht komt. De volgende keer beginnen we hiermee. We hebben de smaak te pakken, zeker omdat we voor het einde van het seizoen een tweede keer gratis naar binnen kunnen. Kijken of het lukt om begin september op een mooie dag nog een keer naar dit park te gaan, veel tijd is er niet, het park sluit op 12 september.

..

We hebben zojuist een streep gehaald door onze week kamperen. Reden: de weersvoorspellingen. Vanaf dinsdag op de gehele Italiaanse laars een stuk koeler en waar wij naar toe wilden gaan (Gargano) staat dan een stevige noorden wind. Een alternatief bij Ancona is stukgelopen op de voorspelde koude nachten met temperaturen rond de 13 graden.

Plan B: Dagje pretpark en een paar dagen naar het strand. Morgen, nog even een dag heet weer meepakkend, gaan we naar het waterpark Acquafan bij Riccione op een ruim uurtje rijden bij ons vandaan. Voor de daarop volgende dagen zullen we wel zien en het van het weer laten afhangen.

Op ongeveer een half uur rijden bij ons vandaan is er een zeer idyllisch riviertje waar we zo nu en dan heen gaan om op zeer hete dagen even af de koelen. Dit keer hadden we een logé die na een eerste middag zo de smaak te pakken had dat we de volgende middag weer zijn gegaan. Hieronder een aantal foto’s van de kids tijdens hun kapriolen in het water.