Voor de derde keer sinds we in Piobbico wonen heb ik meegedaan aan de transumanza, de jaarlijkse trek van koeien vanuit de vallei naar de bergweiden om daar gedurende de zomer zich lekker vol te eten.

De wekker stond op 4:30 en om 5:00 uur waren Amber in ik bij het startpunt van de trek, even buiten het dorp. Terwijl de boer de koeien van het veld bij elkaar dreef kwam Pasquale aan, een van de mannen te paard die het eerste stuk over de hoofdweg en door het dorp begeleiden. Niet veel later arriveren Jason met familie en Ashley met een auto vol journalisten.

Ashley zet de auto midden op de weg stil, de journalisten springen uit de auto en enkele seconden later wordt Piero Mochi, de boer, etterlijke malen vastgelegd alsof hij een belangrijke VIP was.

Met 5 man personeel (waaronder ik mijzelf ook meereken) drie ruiters en 6 mensen in de kielzog begint de tocht op een drafje. Door de paarden worden de koeien altijd erg onrustig en gaan ze met een sneltreinvaart richting het dorp.

Dit jaar een kudde van 56 runderen, met één jonge stier, een groep eenjarige dames, een paar zwangere dieren en twee zojuist bevallen dames met een kalf van twee dagen en een van één dag oud.

In het dorp gaat alles van een leien dakje. Twee dames, te gast bij Perbacco, nemen vanaf hier ook deel aan het gevolg. De bijbehorende heren vonden 5:30 veel te vroeg, de twee zussen hadden wel zin in een mooie wandeling naar de top van de Monte Nerone.

Net buiten het dorp lopen een aantal koeien dicht langs een auto die ongeduldig stond te wachten. Als een van de dieren een tikje tegen de buitenspiegel geeft begint de bestuurder te vloeken en roept dat het spiegeltje 48 euro kost. De man had haast en voelde zich bedreigd door de koeien.

Ongeveer een halve kilometer buiten het dorp begint de steile weg naar boven en het tempo is dan een stuk lager. Hier haken de ruiters af, de weg is smal en de beesten zijn hier goed in bedwang te houden. Na Acquanera begint de echte smalle weg naar de top en ik ga voorop lopen met de boerenknecht Luca.

De temperatuur is aangenaam op deze ochtend. De lucht is droog maar er waait een harde wind die hoger op de berg het idee geeft dat je op het strand tegen een windkracht 7 in moet lopen. En dat helling op.

Het kalfje van één dag oud trekt het niet en wordt in de auto van de boer geladen. Het andere kalfje van twee dagen houdt het kranig vol al is zijn moeder een beetje onrustig en kijkt steeds om waar haar kleintje blijft.

Terwijl voorop alles gladjes verliep hoorde ik later dan Amber, Grace en Jason door deze bezorgde koe waren aangevallen. Amber werd in het nauw gedreven en kreeg een tik met een hoorn tegen haar arm waarmee het gelukkig goed afliep. Grace kon op tijd wegrennen en Jason kon de aanval ook ontwijken.

Tegen half acht waren we al een heel stuk opgeschoten. Tijd voor het ontbijt. Niet dus. De boer had een probleem met de auto en moest terug om dat snel in orde te laten maken. Voor ons zat er niets ander op dan verder te lopen.

Niet iedereen had water bij zich en gelukkig dat Giancarlo op een gegeven moment met een grote fles aan komt zetten. De temperatuur was niet hoog, maar van al die wind kreeg je toch echt wel dorst.

Niet ver van de eindstreep zien we dat er twee wielrenners en een auto zich door de kudden heenpersen. De weg is smal en de dieren gaan niet echt opzij of worden onrustig. Een van de fietsers begon te mopperen en te schreeuwen. Ook hij vond het eng maar kon er uiteindelijk toch langskomen. Later volgde de ander die door zijn gedrag een aantal beesten het bos injoeg.

Een tiental koeien besloot recht de heuvel op te lopen en liet de weg links liggen. Ik ging er achteraan om te voorkomen dat ze ergens in de bosjes zouden blijven steken. De dames echter kenden de weg en liepen in een rechte lijn, dwars tegen een harde wind, de helling op om even later aan de andere kant van de heuvel keurig weer naar de weg te lopen. Ook de andere boerenknecht Franco kwam puffend over de heuvel gelopen en sloot de rij afgedwaalde koeien.

Door deze actie was het eerste klubje runderen al om 9:15 bij het veld aangekomen waar ze de komende week verblijven alvorens vrij over de berg heen te scharrelen. Een record, zelfs als je een kwartier optelt voor het gemiste ontbijt.

Het duurde ongeveer een half uur voordat de laatste beesten waren aangekomen. Na het tellen konden we eindelijk de broden, kaas, worst, wijn, Cola en water tevoorschijn halen voor een boeren ontbijt op 1300 meter hoogte. Iedereen liet zich deze rudimentaire maaltijd goed smaken.

Tijd voor de terugtocht. Twee auto’s, waarvan één met 4 zitplaatsen en één met twee. Uiteidelijk gaan er zes man in de terreinwagen van de boer en vier in de kleine Fiat Panda. De twee dames van Perbacco en ikzelf besluiten om terug te lopen.

Ondanks de straffe bries is de tocht naar beneden over velden en door bossen goed te doen. De helling is hier en daar steil maar levert geen noemenswaardige problemen op. De dames genieten intens van de uitzichten, de velden en de bossen. Ook de vele bloemen en de wilde lelies maken dat het een bijzondere ervaring is voor ze.

Nadat ik de dames voor hun vakantiehuis Perbacco gedag heb gezegd leg in de laatste 100 meter af met inmiddels zere voeten. Het was de eerste lange tocht in tijden en daar moet je lijf weer aan wennen.

Na zo’n wandeling heb je het gevoel dat je er een dag op hebt zitten terwijl ik om 12:00 uur thuis was.